คนไม่มีวาสนา

คนไม่มีวาสนา

พระอาทิตย์ขึ้นที่ค่าย นเรศวร

ท้องฟ้ามืดเหมือนใจหม่นของคนหมอง

จะร่ำร้องบอกใครที่ไหนได้

หมดฟ้ามืดฝนซาฟ้าอำไพ

แต่หัวใจมืดดำด้วยช้ำตรม

                ตั้งใจมั่นทำหน้าที่ “ครูดีเด่น”

                ทุกคนเห็นทำหน้าชื่นใจขื่นขม

                เป็น “ครูดีในดวงใจ” ใครใครชม

                “ครูแกนนำ” ช้ำตรมระทมใจ

“ครูต้นแบบ” มาทำงานนั้นแต่เช้า

ทุกวันเฝ้าดูแลคอยแก้ไข

มอบความรักมั่นต่อศิษย์สนิทใจ

ครูทนได้แม้เหนื่อยยากลำบากกาย

                แต่น้อยใจหนักหนาฟ้าไม่สน

                มองแต่คนเอาใจไว้มอบหมาย

                หนีการสอนงานไม่ทำตามสบาย

                แค่ประจบเจ้านายไปวันวัน

พอถามหาความเป็นธรรมย้ำให้เศร้า

ว่าตัวเรา “ไม่มีวาสนา” พาโศกศัลย์

สงสารใจ “ข้า” หนาสุดจาบัลย์

ไฉนกันวาสนาไม่มาเยือน

                แม้ไม่เห็นความดีที่ตั้งมั่น

                ขออย่าสรรคำว่ามาเชือดเฉือน

                ใจดวงน้อยเจ็บช้ำถูกย้ำเตือน

เปรียบเสมือนคมมีดกรีดหัวใจ

                                                kalen     2  สิงหาคม  2553